Kendini Akıllı Sananlar ve Ekip Çalışmasına Etkileri

Bazı insanlar her konuda en doğru fikrin kendilerine ait olduğuna öylesine inanır ki başkalarının konuşmasına bile zor tahammül eder. Onlara göre herkes eksik düşünür, herkes yanlış yapar; yalnızca kendileri büyük resmi görür.

Ne ilginçtir ki bu büyük resimde kendi hatalarına pek yer yoktur. Başkasının küçük yanlışı saatlerce anlatılırken kendi büyük ihmalleri birkaç saniyede unutulur.

Çünkü eleştirmek kolay, eleştiriyi kabul etmek zordur.

Bu kişiler çoğu zaman bilgileriyle değil, başkalarını küçümseyerek dikkat çekmeye çalışır. Birinin emeğini görünmez kılmak, sözünü kesmek veya yaptığı işi önemsiz göstermek onlar için üstünlük işaretidir.

Oysa bunlar zekânın değil, saygı eksikliğinin belirtileridir.

Gerçekten bilgili insan, her konuşmayı yarışa çevirmez. Bilmediğini sorabilir, hata yaptığında kabul edebilir, başkasının başarısını tehdit olarak görmez.

Ekip çalışmasını bozan çoğu zaman fikir ayrılığı değil, yalnızca kendi fikrinin değerli olduğuna inanan tavırdır.

Herkesin sesini bastıran kişi, bir süre sonra neden kimsenin fikir söylemediğini merak eder. Sonra da bu sessizliği kendi haklılığının kanıtı sayar.

Oysa bazen insanlar cevap veremedikleri için değil, anlatmanın faydasızlığını gördükleri için susar.

İşin en düşündürücü yanı da şudur: Kendini herkesten akıllı sananlar, çoğu zaman karşılarındaki insanların her şeyin farkında olduğunu bile anlayamazlar.