Herkesin Rahatı, Bir Kişinin Sorumluluğu

Bazı çalışma ortamlarında tuhaf bir düzen vardır. Herkes kendi rahatını düşünürken bütün sorumluluklar dönüp dolaşıp aynı kişinin omuzlarına yüklenir. Kimileri iş seçer, kimileri sorumluluktan uzak durur, kimileri de hiçbir şey yapmadan günü tamamlamanın yollarını arar.

Peki, yöneticiler bu durumu neden görmezden gelir?

Çünkü işi yapan bir kişi varsa diğerlerini harekete geçirmekle uğraşmak gerekmez. Sorumluluk sahibi insanın fedakârlığı, zamanla onun göreviymiş gibi kabul edilir. Çalışkanlığı ödüllendirilmek yerine üzerine daha fazla iş yüklenir.

İşin en düşündürücü tarafı ise hiçbir sorumluluk almayanların rahatının bozulmamasıdır. Birileri yorulurken diğerleri alıştıkları düzenin keyfini sürer. Üstelik bu adaletsizliğe sessiz kalan yönetim, farkında olarak ya da olmayarak bu düzenin devam etmesini sağlar.

Oysa yöneticilik, bütün işleri güvenilir bir kişiye yaptırmak değil, sorumluluğu adil biçimde dağıtabilmektir. Bir kişinin her işe yetişmesi başarı değil, başkalarının sorumluluk almamasının üzerinin örtülmesidir.

En kötüsü de çalışkan insanın zamanla tükenmesi, hiçbir şey yapmayanın ise bu düzende kendini vazgeçilmez sanmasıdır.

Böyle ortamlarda işini iyi yapmak, bazen daha fazla yük taşımanın gerekçesine dönüşür. Kimse yükün neden hep aynı omuzlarda olduğunu sorgulamaz.

Unutulmamalıdır ki bir kişinin fedakârlığıyla ayakta duran düzen, iyi yönetimin değil, adaletsiz iş bölümünün göstergesidir.

Ve asıl soru şudur: Herkesin rahatı korunurken, neden hep aynı kişinin emeği harcanır?